Tegen medekoploper Rust Roest mochten we afgelopen zaterdag aantreden in Eindhoven. Tevoren wisten we dat dit een geduchte tegenstander zou zijn. Onze A1 heeft echter van geen enkele ploeg iets te vrezen, zolang het gelooft in eigen kracht en kunnen. Onze gastheer speelt per slot van rekening op het veld in de hoofdklasse.

Onze kracht kennen we inmiddels. Alleen dat “geloof” en “kunnen”, daar ontbreekt het ons soms aan. En dat proberen we met training en wedstrijden er in te slijpen, wat ik onder het kopje “Ervaring” schaar. Want waar ik me soms over verbaas, is dat we in periodes te veel onze eigen tegenstander zijn, dan spelen we echt tegen onszelf. Dan merk je ook dat het geloof er even niet is en als dàt het geval is, dan komt “kunnen” al helemaal niet ter sprake. De wedstrijd tegen OA was zo’n periode en ook de veldmatches tegen Maassluis en Sagitta. Onder “ervaring opdoen” is HERKENNEN het sleutelwoord. Daarin gaan we stap-voor-stap vooruit. Daarom was het vooraf erg belangrijk, dat we deze wedstrijd ons koppie erbij hielden, no matter what! Een compliment voor de ploeg, want dat gebeurde uiterst gedisciplineerd in gedurende vele fases van de wedstrijd.

Natuurlijk kenmerkte het begin zich door het gebruikelijke aftasten en verkennen. We gingen daardoor redelijk gelijk op. Na een kwartier bedacht het team zich kennelijk en besloot het zich in een gemakkelijker positie te manoeuvreren. De 3-2 werd vakkundig en koel omgezet in 3-5! We wisten, dat we moesten werken naar een groter verschil, zodat de totale controle over de wedstrijd werd verkregen. Gelet op het spelbeeld, gebeurde dit ook (4-7, 5-8, 6-9, 7-10). Nu bleven we spijtig genoeg steken op die drie of twee punten verschil tot aan de 8-10 bij de rust. Dat was jammer, omdat we een hele sterke fase kenden tussen ongeveer de 14e en 22e minuut, zodat we het verschil dáár al konden maken. Te veel 1-schots aanvallen, enkele foute (technische) passes en beperkte rebound hielden dat tegen. En dan komt bij mij het begrip “ontwikkelen” bovendrijven.

Verdedigend hadden we onze tegenstander zó onder controle, dat schoten-vanaf-de-middellijn bijna een handelsmerk van de opponent leek. Als dan de bal van zo’n afstand dan “eeuwenlang” onderweg is, dan verwacht ik van onze luchtmacht een zekere reboundwinst. Hoe vaak moeten we de rebound nog oefenen, voordat wij op dit gebied op niveau zijn, vraag ik me dan af? Gelukkig is er aanstaande dinsdag WEER een reboundclinic en nu door ons aller clublid Reinier Plantinga! Laten we vanaf dinsdag dan maar die nodige stappen vooruit maken en ons beter ontwikkelen in deze discipline.

Na de rust getracht nog de tegenstander op een respectabele afstand te houden. Dat lukte helaas niet. Halverwege de tweede helft keken we zelfs een moment tegen één punt achterstand aan (12-11). Uit vervolgens een kleine sterke opleving tot 12-14 bleek de veerkracht van dit team, dat kort daarop toch afzwakte tot de 14-14. Niemand twijfelde evenwel aan een goede afloop, want dat zag je aan de koppies. We namen vlak voor tijd weer het initiatief (16-17) en met nog wat minuten te gaan konden we “rustig” spelen op de uitbouw naar de 16-18. Door opnieuw een fase van onervarenheid kwamen we helaas op 17-17. Met samengeknepen billen en een wonderlijke laatste doelpunt kregen we wat we verdienden: 17-18. We speelden het niet slim uit, waardoor ik nu nog steeds spierpijn heb in m’n edele zitspieren.

Trots en zo vreselijk moe door alle emoties begaf ik me naar de kleedkamer om me om te kleden. En tot mijn verbazing zag ik dáár bij onze heren ook geen vrolijke gezichten!????! Het gevoel van een verloren partij leek te overheersen. Hoe kan dat? Ik had namelijk hetzelfde! Misschien hadden we met z’n allen het gevoel, dat we het verschil beter tot uitdrukking hadden moeten brengen, door met een ruimere voorsprong te eindigen, bijvoorbeeld. De kansen lagen er, alleen pakten we die niet. Een heel goed teken van (duur woord…)zelfreflectie zo vlak na de wedstrijd. Ik vind wel dat zoiets bij de spelers niet te lang moet duren. We moesten leren verliezen, we moeten ook leren winnen!

Spelers A1: ik ben apetrots op jullie en de teamprestatie tegen Rust Roest. Gefeliciteerd!

KCC/Hijbeko A1 - DE PAAL en ervaring, weer een leuke anekdote erbij.
Bij het inschieten kregen wij een vaste paal, die niet helemaal in de grondhouder geplaatst kon worden, waardoor hij zo’n 2 cm hoger uitkwam. Het werd ook onze paal in de eerste aanval! Kennelijk vonden scheidsrechter en tegenstander het goed om zo te beginnen. En wij ook in de veronderstelling, dat beide ploegen uiteindelijk het nadeel zouden ondervinden.

Hooguit kon de paal draaien als de korf verkeerd geraakt werd. Vlak voor rust (ervaring) vroeg ik de reserves goed op te letten of de paal werd gewisseld. Wat schetst mijn verbazing? Metéén na het rustsignaal werd de paal gewisseld! Ik tekende direct protest aan en eiste dat de paal werd teruggezet. De scheidsrechter besloot anders. Ten behoeve van de “veiligheid” volgde hij het advies van de zaalwacht: paal wisselen. Want hij paste toen blijkbaar ineens in het andere vak. De scheidsrechter ging hier natuurlijk afschuwelijk in de fout, want het betekende dat hij het in de eerste helft toeliet, dat wij (ik overdrijf even) “onder levengevaarlijke omstandigheden speelden”……oei, oei, oei!

Door de wedstrijdomstandigheden te veranderen had de tegenstander dàt nadeel echter niet! Wedstrijdvervalsing op zeer kleine schaal?

“Ach, wat maken die centimetertjes nu uit?”, sprak de scheids boud, terwijl ik in m’n emotie bijna zei: “Ik zal een centimetertje van je ding afhalen, eens kijken wat dat uitmaakt!”. Gelukkig hield ik me in, want hij was ook nog scheidrechter van een ploeg, die bij ons in de poule zit. Bovendien heb ik alle scheidsrechters hoog staan, omdat ze ’t toch even doen ondanks irritanto’s als ik soms…… Wel protest opgemaakt als signaal voor andere ploegen, mocht het nog een keer gebeuren. Misschien zit ik er naast, maar “psychologische oorlogsvoering” is mij op het hoogste juniorenniveau niet vreemd. Ik ga weliswaar uit van de goede bedoelingen van de tegenstander en zie ’t als ondoordacht, terwijl ik de scheidsrechter nalatigheid en een niet-reële, onredelijke inschatting verwijt.

Blijft over het feit, dat wij met palen kennelijk een moeizame relatie onderhouden met de onuitwisbare herinnering aan de gebroken paal tegen AW/DTV A1 op het NK vorig seizoen.

Dank natuurlijk aan trouwe cameraman Wigle Schippers, de A2 reserves Jet, Lisette Z, Chris en Robert en de bijzondere extra support naast de rij-ouders moeder Staneke, moeder Kirsten ook moeder Van Eck en vader Wierenga!

Statistiek: Wouter, Stefan(4), Ruth, Sven(3), Evelien, Melissa(2)

Glenn de Vries