Trainer: "Hey meiden, verslagen gelezen?"

Milou: "Welke dan? Oh, die waar ik zo doorheen was!"

Tessa: "Ja, vorige jaren schreef je elke keer en nu ik in de A1 zit, per twee wedstrijden!"

Milou: "De laatste keer was zo-niet-jij, zonder spanning of gevoel, een heel normaal verslag dus"

Tessa: ".... en de volgende dan wat langer?"

Als je zoiets als het ware voor de voeten krijgt geworpen, dan kun je niet anders dan zwichten voor het verkapte verzoek en de dwingende ogen van twee van mijn meiden en begon ik dus, enthousiast als altijd, aan mijn verslag.

KCC/Hijbeko A1 en A2 zijn weer op koers!

Na wat roerige weken, eerst bij de A1 en vervolgens bij de A2, hebben beide teams de draad weer opgepakt. De A2 gaat voor behoud in de Overgangsklasse A.

De stand in die poule is er één voor (puzzel)liefhebbers. Deetos A1 staat ongeslagen aan kop met 18 punten uit 9 wedstrijden (9-18). En nu komt het: VEO A1 9-9, Swift A1 en Vitesse A1 9-8, GKV A1 8-8, Albatros A1 en PKC A2 9-7, KCC/Hijbeko A2 8-6. Wekelijks wisselen de ploegen onder de nummer één van plek en sinds afgelopen weekend na de prachtige thuisoverwinning van 12-10 tegen runner up VEO A1 gaat dus ook de A2 aan het carrousel deelnemen.

Met nog één wedstrijd minder gespeeld, zou de A2 bij een overwinning van de inhaalwedstrijd virtueel boven plaats zeven staan, wat handhaving zou betekenen aan het eind van de rit. Daar zijn we echter nog niet. De stand en het vertoonde spel zijn hoopgevend voor een goede klassering. Het is zelfs theoretisch nog mogelijk om op de tweede plek te eindigen! De aderlating van twee basisdames, die al in het begin van het (zaal)seizoen gedwongen moesten afhaken, vergden wat aanpassingen, in teamsamenstelling maar ook in speluitvoering. Met nog zes wedstrijden te gaan en de maatregelen die wij tussentijds namen, heb ik geen enkele zorg over de (goede) afloop. A2: "Go for it!"

KCC/Hijbeko A1: de status

Het debuut van de A1 in de zaalcompetitie Hoofdklasse B is tot nu toe logisch verlopen: met vallen en opstaan. Twee verliespartijen (Dalto A1, DSC A1) en een gelijkspel (PKC A1) zorgen voor een verdienstelijke derde plek achter de giganten PKC en Dalto. Je kunt dan wel zeggen "Wat als....." zoals sommigen plegen te doen, maar dat is zowel als je terugkijkt als vooruit, enerzijds gemakkelijk (achteraf) en anderzijds koffiedik kijken (toekomst).

Onze eerste zaalcompetitiewedstrijd tegen DSC A1 werd in mijn optiek niet overtuigend gespeeld. We controleerden de wedstrijd vanaf een bepaald moment, maar we waren niet sterk, wel net sterk genóeg op die zaterdag. Zo sprak ik ook over een goede wedstrijd van onze zijde toen wij voor de tweede wedstrijd uit tegen Dalto A1 aantraden. De uitslag van 27-21 gaf begrijpelijkerwijs menigeen om mij heen toch de indruk van een veegpartij. Dat was niet zo, alleen bij Dalto A1 lukte alles en deze ploeg speelde bovendien heel goed en mooi korfbal, wat bij mij het gevoel opriep dat wij nog grote stappen moesten maken. Een winstpartij zat er voor ons echter niet in. Het tegenovergestelde gold voor de thuiswedstrijd tegen TOP A1. Door de euforie van de overwinning in de laatste seconden dreig je het vertoonde spel te vergeten. Ook toen tekende zich al het gemak af. Wel complimenten voor onze enorme veerkracht in die wedstrijd overigens. Het bleek de opmaat voor de uitwedstrijd tegen PKC A1. Daar was ook al sprake van een matheid bij de aanvang van de wedstrijd, die ons voortdurend achter de feiten deed aanlopen. Bij een 12-14 had ik hoop op een winstpartij, maar onze onervarenheid bracht de tegenstander terug in de wedstrijd en aan ons voorbij tot aan de gelukkige(!) gelijkmakende in de laatste minuten. De matheid en het gemak brak ons duidelijk op bij de uitwedstrijd tegen DSC A1. Laatste vocht toen tegen degradatie en zette zich voor de volle 100% in tegenover onze onbegrijpelijke 20%.

De mooiste en duidelijkste partij was die in de toen kolkende sporthal van Pijnacker. Dáár zat naar mijn mening bijna àlles in, wat ik graag in een wedstrijd wil zien: inzet, strijd, overleg, communicatie, gevoelskorfbal, discipline en verstand. De tweede helft tegen Dalto A1 van afgelopen weekend gaf hetzelfde beeld te zien met als belangrijkste winstpunt de positieve sociaaltechnische benadering. Direct betrokkenen zoals de spelers, de staf, de social coaches en de ouders weten wat ik daarmee bedoel. En DAT zal de toon zetten voor de resterende wedstrijden!

Op dit niveau, zo herhaal ik met grote regelmaat, bestaan geen zwakkere teams. Daardoor win je tegen sommige tegenstanders ruim, tegen een aantal met het nodige geluk en verlies je wedstrijdpunten door verlies of gelijk te spelen. Voor een trainer is het belangrijk, dat hij ontwikkeling ziet als het gaat om de ingezette lijnen. Dat kan op velerlei gebied. Waar ik mij samen met het team evenwel dit seizoen op heb gefocust (nu ff wat moeilijke woorden, Mark & Nicole....) is de Sociale samenhang van het team binnen de lijnen naast de inbedding van het principe: De Absolute Wil Om Te Winnen (mooi gezegd weer, hè Wigle en Rob F? ;-)

Zoals dat altijd gaat, kun je niet overal tegelijk energie in steken. Door de focus op naar mijn mening niet-direct korfbaltechnische elementen, is er qua korfballen iets ingeleverd. Dat is niet erg zolang je kunt zeggen dat je voor het andere je doelen hebt bereikt. Het team, de technische staf en de social coaches kunnen met mij slechts beamen, dat we goede resultaten hebbeb geboekt, waardoor het accent weer terug kan op het korfbal. Dat gegeven zal tot nieuwe energieën leiden en de motivator zijn voor een mooi verder verloop van de competitie.

KCC/Hijbeko A1 - Dalto A1 26-17

Van alle kanten werd ik voorafgaand aan de wedstrijd tegen de nummer één gewezen op het feit, dat het onze laatste kans op aansluiting zou zijn: Laatste Strohalm. Erop of Eronder, Zijden Draadje, De dood of de Gladiolen. Theoretisch wel, maar praktisch natuurlijk nog niet met daarna nog vijf wedstrijden te gaan, want De Bal Is Rond! zeg ik dan clichématig.

In de voorbereidende week vond ik dat de spelers een goede focus hadden. Er werd intensief en goed getraind. Op donderdag nog een akkefietje met het zaalgebruik, want na 20 minuten trainen moesten wij Hal 2 verlaten. De elektrische bedrading stond op doorbranden en dus was er een verhoogde kans op brand. Ziedend over zoveel onrecht verbleven wij dus in de kantine tot het moment dat wij Hal 1 konden gebruiken. Het is ons niet gegund. Waren het eerst de lekkages in Hal 2, die ons letterlijk nekten en kostbare trainingstijd kostten, nu ook brandgevaar! Wat is het volgende? Het tastte gelukkig  de focus niet aan en we rondden de training geconcentreerd af. Geen wedstrijdbespreking, want volgens mijn eigen uitspraak "Had dat voor deze ploeg toch geen zin". Wel op vrijdag ons eerste teamuitje in de vorm van een team-diner in de kantine als alternatief voor het uitblijven van dat uitje door de overvolle agenda's van de spelers. Veilig eten, lekker (ook voor Cathy's oma en broer Rik...) en supergezellig. Dank je wel team!

De zaterdag in een redelijk gevulde hal en tegen de avond, vóór de wedstrijden van de selectie klonk voor ons het eerste fluitsignaal tegen deze machtige tegenstander, Dalto A1. Afspraak was dat wij zouden proberen om niet direct op achterstand te komen en al helemaal niet op de voor ons bijna gebruikelijke grote achterstand. Tegen een tegenstander van dit kaliber is dat echt niet op te vangen namelijk. Cathy verraste ons en zichzelf met een mooi korte kans voor de 1-0 en Christian schoot de bal voor de 2-0 van redelijke afstand door het mandje. Dat was een opluchting! Het bleek ook de marge, die wij gedurende de eerste helft konden vasthouden tot aan de rust 13-10. Zeer opmerkelijk was de bijdrage van de dames aan de score: Tessa (4-2, 9-5, 11-6), Milou (3-1, 7-4) en Cathy (1-0, 13-9) en dan noem ik de door hen veroorzaakte vrije ballen en stippen daar niet bij! Deze dames bleven ook de tweede helft meescoren, zodat de doelpuntenverdeling zeer goed is te noemen, de dames scoorden er in totaal 11. Complimenten dus!

In de rust is maar kort gesproken over het speltechnische. De nadruk lag met gepaste emotie op zaken daarbuiten. Als die niet meer zouden voorkomen dan zou de ploeg overeind blijven zónder tegenmaatregelen. Gelukkig bleven ze uit en wonnen we op een goede manier de wedstrijd. Want direct in de tweede helft zorgde Stefan met een verzorgd afstandsschot voor een klein gaatje bij 14-10. Dalto kwam nog terug tot 15-12 en daarna gebeurde bij hen wat er in de uitwedstrijd bij ons gebeurde: het geloof ebde weg, waardoor ons geloof juist werd aangewakkerd. Want via doelpunten van achtereenvolgend Stefan, Christian, Cathy en Mark, ontstond er een voordelig verschil van zeven punten 19-12. Bij de 20-13 van Kaïn wist de ploeg dat er niets meer mis kon gaan.

Een door veel strijd en inzet, met name verdedigend (Nicole beleefde hierin haar beste wedstrijd) in de eerste helft, behaalde overwinning viel de ploeg ten deel. De vrije ballen werden dit keer wel redelijk benut tegen geenéén in de uitwedstrijd. De brille van het snelle en daardoor verrassende aanvalsspel was terug. Ook de juiste beleving, bezieling en inzet manifesteerde zich in deze wedstrijd. Al gedurende de wedstrijd zag ik het vertrouwen en het geloof in eigen kunnen terugkomen. Ook bespeurde ik bij sommigen het ongeloof, dat dit ongenaakbare en sympathieke Dalto A1 toch was te verslaan, hetzelfde gevoel als toen in de tweede helft tegen de andere koploper PKC A1. Kennelijk moet het besef er langzaamaan bij ons inkomen, dat ook wíj als topploeg in plaats als tobploeg kunnen spelen. Nu nog één helft, hopelijk vanaf die ene helft later wat meer......

Trainer: "Zo beter, Milou & Tessa?"