Het was afgelopen weekend het weekend van de waarheid voor de reserves van KCC/Delta Logistiek. Een overwinning of gelijkspel was minimaal nodig tegen het Groningse NIC om eventueel het kampioenschap in de reserve Hoofdklasse binnen te halen. Daarbij mocht Nieuwerkerk beslist niet winnen van DSC. Een ongelooflijk spannend einde van een bij voorbaat memorabele competitie.

Op naar Groningen
Om 13.00 uur staat het vertrek vanaf onze kantine richting verre noorden gepland. Jet, Anouk, Demi en Sanne (hierna genoemd “de meisjes”) gaan hun eigen weg vanaf een andere verzamelplaats. Jelle is bereid gevonden om als enige reserveman mee te reizen. Helaas moet verzorgster Chantal wegens ziekte verstek laten gaan. We worden meteen hartelijk welkom geheten door teambegeleider Wim Sala die ervoor zorgt dat iedereen, behalve uiteraard “de meisjes”, van 4 eierkoeken worden voorzien.

De plekken worden verdeeld en ik mag plaatsnemen bij Jack in zijn pas aangeschafte Fiat 500. Wel eentje met een sportstand. Verrassend hoeveel ruimte zo’n otootje heeft. Alleen moeilijk om een VW diesel, een monsterlijke Nissan en een opgevoerde Mini Cooper bij te houden. Een snelheid van 150 per uur is meer standaard dan uitzondering. Het zou alleen op de heenweg al een “tankje” benzine kosten. Onderweg worden “de meisjes” gespot. Een hele geruststelling. Op naar de stopplaats Haje in Joure. Om 14.40 nemen we plaats aan de grote ronde tafel. “De meisjes” zijn er nog niet. Wij bestellen of cola of een kopje koffie. Michiel wordt verwend en krijgt zelfs 3 flesjes cola. Helaas gaan twee ervan door een ongelukkige manoeuvre van de serveerster over zijn rug. Grote hilariteit natuurlijk. Inmiddels 15.10 uur en ja hoor we zien “de meisjes” voorbij rijden en weer uit het zicht verdwijnen. Nog even wachten dan maar. Echter geen spoor meer. Om 15.20 uur ingestapt voor het laatste stukje naar het AlfaCollege. Prachtig sportcentrum trouwens. We nemen aan dat “de meisjes” doorgereden zijn. Wij, Jack en ik, komen als laatste van de Schenkel-groep aan (moesten eerst even tanken) en zowaar “de meisjes” parkeren bijna gelijktijdig naast ons. Twee robuuste Fiat 500’s naast elkaar. Een imposant plaatje. Het is inmiddels 16.00 uur en we gaan ons gereed maken voor die allesbeslissende wedstrijd. De spelers hijsen zich in hun sportkleding en ik probeer via Wifi contact te krijgen met de server van het KNKV. Zoals gebruikelijk een bijna onmogelijke missie. 16.30 uur en Diepenhorst roept zijn vrouw/manschappen bij elkaar om de laatste details door te spreken. Wim Sala heeft weer voor de nodige versnaperingen gezorgd. Ik doe nog een ultieme poging om verbinding te krijgen. Helaas geen digitaal wedstrijdformulier en aangezien NIC niet over een normaal wedstrijdformulier beschikt wordt er geïmproviseerd. Moet kunnen en het komt ook allemaal goed.

De wedstrijd
We starten wat stroef mede door het weer extreem achterverdedigende spel van de Groningers. Het gaat dan ook gelijk op in die beginfase. Na een 3-3 stand nemen we het initiatief en slaan een gaatje naar 4-7. We spelen goed. Diepenhorst blijft ook opvallend rustig. En op zijn stoel. Toch komt NIC vlak voor de rust weer terug tot 1 punt. Tijd voor de thee en wat oppeppende woorden. Ikzelf probeer, tegen beter weten in, alsnog verbinding te krijgen. De 2e helft is inmiddels al begonnen als ik nog bezig ben om een activeringscode te bemachtigen. Buiten mijn tablet heb ik nu ook mijn telefoon in aanslag. Ik geef het op want de Capellenaren zijn furieus uit de startblokken geschoten. Het is effe genieten geblazen. Er wordt nu heel gedisciplineerd verdedigd en heel verzorgd aangevallen. En dat werpt zijn vruchten af. Demi en Stephan zijn hot en mede dankzij hen wordt het verschil zelfs 5 punten. Lang blijft de stand 13-18 op het bord staan. Diepenhorst en ik menen dat als we een gat van 6 punten forceren de winst ons niet meer kan ontglippen. Onze wens gaat in vervuling en 8 minuten voor tijd staat het 13-19. Dan lijkt het niet meer stuk te kunnen. Of toch. Met onze ploeg weet je het nooit. En inderdaad. Wat we in 20 minuten hebben opgebouwd gooien we in 5 minuten over boord. Opeens is de discipline weg en krijgt NIC, mede door veelvuldig verkeerde keuzes aan onze kant, vleugels. De hele KCC-aanhang voelt het onheil over zich heen komen. Het wordt 2 minuten voor tijd 20-20 en NIC lijkt de beste papieren te hebben. Maar we mogen beslist niet verliezen want dan zijn de kansen echt verkeken. Het blijft bloedspannend met kansen over en weer. Gelukkig sleept Demi er met een mooi afstandschot een gelijkspel uit 21-21 maar niemand is echt blij. Behalve NIC uiteraard. Het voelt als een nederlaag en het kampioenschap lijkt ver uit het zicht. Iedereen inclusief de 5 meegereisde supporters druipt af. Hebben we daar al die kilometers voor gereisd? Ik ga de administratie afhandelen. Of ik alsnog maar dat papieren wedstrijdformulier wil invullen. Daar heb ik dus helemaal geen zin in en ik doe nog een ultieme poging om het digitale formulier op mijn scherm te krijgen. En zowaar, het lukt. In ieder geval krijg ik hierdoor weer een beetje beter gevoel.

De climax
Ik begeef mij naar de herenkleedkamer alwaar de mannen dieptreurend voorovergebogen op de bank zitten. Echter wel met een pilsje in hun hand. Waarschijnlijk om de kater weg te spoelen. Maar doe je dat met bier? Ja, dat doe je met bier en als ik een Hertog Jan (mijn biertje) ontwaar ga ik ook overstag. Niet alleen “de meisjes” maar alle meisjes behalve Sanne voegen zich bij de jongens in de herenkleedkamer. Diepenhorst neemt het woord en drukt een ieder op het hart er geen al te groot drama van te maken en er alsnog een gezellig weekend van te maken. Nu komt ook de witte wijn en de chips tevoorschijn. Ook de fles champagne mag niet ontbreken. Deze mag echter niet geopend worden want we hebben (nog) niets te vieren. Er wordt gretig bijgetankt en inmiddels zijn een aantal mobieltje afgesteld op de verrichtingen van Nieuwerkerk in het zuiden van het land. Vooral Tessa is een fanatiek volger. Het nieuws uit Eindhoven stemt ons, naarmate de minuten verstrijken, steeds vrolijker. We beginnen nog met een 13-14 voorsprong voor Nieuwerkerk maar daar komt langzaam verandering in. DSC neemt het initiatief en via 16-14 en 19-16 lijkt Nieuwerkerk rijp voor de slachtbank. Maar onze eigen ervaring leert dat je niet te vroeg moet juichen. Maar DSC laat de prooi niet meer ontsnappen en stuurt Nieuwerkerk met een 23-18 nederlaag het riet in. Inmiddels ontploft de kleedkamer in Groningen. Evenals de blikjes bier en de fles champagne. Het “kampioenen ole ole” is tot ver in de sporthal te horen. Het is een complete chaos. De digitale snelweg wordt bedolven met berichtjes en foto’s. Jet maakt een filmpje van de feestgangers. Zeker een uur wordt er nagenoten alvorens het besef komt dat we ook nog moeten eten en er moet nog omgekleed worden. Het is inmiddels 20.00 uur en uiteraard gaat dit bij de meisjes wat langer duren. Hoezo langer. Volgens mij zijn Mari v.d. Ven en Leco Zadelhof in de kleedkamer om de dames bij te staan. Maar na ruim een uur is het toch echt zo ver. Jelle maakt in de tussentijd gebruik van de centrale speaker om de toeschouwers in de sporthal erop attent te maken dat we toch echt kampioen zijn geworden. Lachuh. Op naar het hostel.

Afsluiting (althans voor mij)
Ondanks dat het maar een paar kilometer verderop is hebben we “de meisjes” nagenoeg bij het vertrek alweer gelost. Als dat maar goed komt. Onze gids in de eerste auto leidt ons naar de parkeergarage. Maar niet zonder eerst 4 maal hetzelfde plein in de rondte gereden te hebben. Maar eindelijk hebben we de goede richting te pakken en parkeren in de garage. Het Hostel is hiervandaan op loopafstand. En “de meisjes”? Die staan ons binnen lachend op te wachten. En hun auto staat pontificaal voor de deur van het hostel. Waar we toch zolang bleven. Tijd voor het inchecken. Het is inmiddels 21.30 uur en Manouk is zo verstandig om even voor 15 personen te reserveren bij de pizzeria 10 meter verderop. Over een kwartiertje. De meisjes moeten zich nog even opfrissen. Huh ?? De jongens gaan vast vooruit. De vele berichtjes worden uitgewisseld en de spelers(sters) van DSC worden nogmaals bedankt en worden digitaal 5 kratjes bier beloofd. Ook wij nemen nog een biertje. En dan zijn de meisjes er ineens en kan er pizza besteld worden. Bij de meisjes is de Romantica favoriet en bij de jongens zie je Mario, Stallone en salami voorbij komen. Jelle is een uitzondering. Die bestelt een Wiener Schnitzel. Bij een Italiaan!!!!! Ik geloof dat hij hem niet echt lekker vind. In afwachting van de bestelling wagen Michiel en Robin zich nog aan een speech. De speeches worden met een applaus en een prosit afgesloten. De 15 maaltijden worden bijna gelijktijdig geserveerd. Dat getuigt van vakmanschap. Als hongerige wolven vallen we aan want we sterven van de honger. Het is inmiddels 22.15 uur. Helaas zit het er voor mij na de maaltijd op. Dat geld ook voor Nolan. Die moet vannacht om 4 uur nog gaan werken. Om 22.45 uur nemen we afscheid van de groep en wensen hen nog een hele lange en onvergetelijke nacht in het oergezellige Groningen toe. Hoe dat is afgelopen kan ik u niet vertellen. Ik stap in de wondermooie Nissan en Nolan trapt op het gas. Tot misnoegen van Nolan zit er een begrenzer op. Ik ben wel blij met die constatering. Om 0.45 uur word ik voor de deur afgezet. Het was een fantastische dag en moe maar voldaan kruip ik tussen de lakens. Het is mooi geweest.

Eindconclusie
KCC/Delta Logistiek 2 is de terechte kampioen. Bij aanvang van de competitie werd als doel gesteld dat we met niet minder dan het kampioenschap genoegen zouden nemen. Dat is niet van een leien dakje gegaan. Het gaat met deze talentvolle ploeg met pieken en dalen. Maar de klasse heeft uiteindelijk de doorslag gegeven. Ondanks dat we tijdens de competitie tot driemaal toe de koppositie konden overnemen lukte dat wonderwel niet. Even leek het of we zelfs compleet kansloos waren. Volgens mij heeft het zo moeten zijn want wat is er mooier dan maar eenmaal op de nummer 1 positie te staan juist op het moment dat het er toe doet. Op de laatste wedstrijddag. En dat we daarmee ook nog Nieuwerkerk aftroeven is een prettige bijkomstigheid. “de meisjes” Ruth, Tessa, Sanne, Jet, Manouk en Demi. Klein maar dapper en “de jongens” Jack, Wouter, Mark, Nolan, Michiel en Stephan. Vooral groot, lang en sterk. Gefeliciteerd en bedankt voor deze enerverende zaalcompetitie en laten we er ook op het veld nog wat moois van maken. Misschien een kruisfinale? De felicitaties gaan uiteraard ook naar Robin, Chantal, Dennis, Wim, reserves en iedereen die hieraan heeft bijgedragen.

Tot op het veld.

Korfbalcompetitie

KCC speelt uit op zaterdag 16 november 2019 tegen Fiks 1 om 16:45 uur in sporthal De Cuyl.

KangoeroeKlup Logo

Korfbal Kids logo

KCCWebshopvierkant

Zoeken

Social media

Follow KCCkorfbal on Twitter

Instagram

Livestream

Partners

algemeen

Advertenties